Een excellente docent zeurt niet….

Ach, ik wil niet klagen hoor. Maar ja, ik vind mijn werk als docent zwaar. Maar ook ontzettend leuk en inspirerend. De verhouding interesseert me niet. Maar het zware is wat me moe maakt… 

Wat maakt het voor mij zwaar? Ik denk vooral de vele verschillende indrukken die je krijgt. Dit jaar (ik werk op een vmbo-tl) ontvang ik 176 leerlingen in mijn lessen, waarvan 30 mentorleerlingen. Ik schat dat 6 leerlingen zorg leerlingen zijn. De waarheid is dat het er ongeveer 12 zijn, maar niet iedereen verdient het stempeltje door de aangepaste regels.

Naast die 176 leerlingen zijn er een meer dan een dubbel aantal ouders waarvan ik er vele inmiddels herken als ze de school binnen lopen. Is dat alles? Nee. de school telt 580 leerlingen, die je tegenkomt in een pauze, schoolfeest, na schooltijd (als je vrij bent), etc.

Tijdens een les wil ik nog wel eens iets op het (digi)bord schrijven. Als ik iets schrijf of tik, gebeuren er 5 verschillende interacties die wellicht aandacht verdienen. In een kort moment dien ik een beslissing te nemen welke ik daarvan aandacht geef of juist niet.

Als er vragen gesteld worden dien ik snel in te zien wat de leerling al begrijpt en hoe ik daarop ga antwoorden. Tijdens een les van 45 minuten schat ik dat ik elke minuut 2 vragen krijg (groot of klein). 90 beslissingsmomenten. Mijn rooster bevat op maandag 8 lesuren… tel maar uit. en dat zijn alleen de gestelde vragen.

Thuis gekomen ga ik nakijken, als ik een toets gegeven heb. Ik kan natuurlijk blind het antwoordmodel volgen en emotieloos/geestdodend dit klusje klaren. Ik kies ervoor om toch in ieder geval bij een paar vragen goed te kijken naar het antwoord wat gegeven wordt. De verschillen geven een indruk hoe de stof is opgenomen en of ik de lessen ga aanpassen.

Dan het werk voorbereiden: Niet elke klas krijgt bij mij dezelfde les. Dat is saai voor mij, maar vooral niet altijd passend bij een klas. Dus differentieer ik. Per klas, maar ook per onderwerp, soms zelfs per kind.

En dan word ik geacht up to date te zijn. Niet alleen didactisch en pedagogisch (wisten jullie dat docenten dat in hun “vrije” tijd moeten doen?), maar ook nog op moderne middelen, zoals digiborden, digitale toetsen, elo, devices, sociale media. Persoonlijk vind ik het erg leuk. Maar het gebeurt meestal in de avonduren of op mijn vrije dag. Ja, alleen op de hoogte zijn is er niet bij, je moet ook veranderen!! Als je de pech hebt is die verandering van boven gedreven. En aangezien de mensen ‘van boven’ vaak niet door hebben hoe lang het duurt voor een verandering echt bestendig werkt in een klas (ik roep altijd 5 jaar), is vaak na een korte periode van 3, 4 jaar al een nieuwe verandering die ingevoerd moet worden.

Oh ja, onderwijs is een van de plekken waar ’s avonds werken niet uitbetaald wordt. Het zit immers in je takenpakket… Dus die ouderavonden, schoolfeesten, informatie avonden (of weekenden), bijscholingen, of andere zaken komen bovenop wat je doet. Even voor het beeld. Over een week heb ik de eerste ouderavond. Ik start die dag om 8 uur, geef acht lessen, eet een hapje, en verwelkom de eerste ouders. Om 21:00 uur ga ik ongeveer naar huis. Ik schat zo uit de losse pols dat ik 15 avonden werk in een schooljaar, waarvan ongeveer 30 uur na acht uur. En ik ga 3 dagen naar Berlijn met een klas. Het is nou niet bepaald dat we na het eten in het café kunnen gaan feesten.

Maar het meest moe word ik van het moeten verdedigen. Dat ik een lekker makkelijk baantje heb. Een beetje met kindjes kletsen, veel vakantie, goed verdienen (sic), veel vrije tijd, veel zelfstandigheid (niemand controleert toch wat ik in mijn klas doe?), etc etc. Docent zijn is een vak. Daar kies je voor en daar ben je blij mee. Net zoals een bakker een vak is. Maar bij de bakker gaat niemand tegen de bakker zeggen dat hij zo lekker vroeg klaar is met werken (omdat hij vroeg begint). Blijkbaar hebben wij docenten een plekje verworven in de maatschappij naast het voetbal. Er is maar een enkeling die voetbalt of lesgeeft maar iedereen heeft een mening.

Een tijdje geleden was er een discussie op linkedin. Het ging over excellente docenten en het aantal leerlingen in een klas. Deze tekst schreef ik als reactie , toen de discussie naar de werkdruk verschoven werd. Een van de deelnemers reageerde, dat het terug naar het onderwerp moesten gaan en er maar eens gestopt moest worden met “het geneuzel over werkdruk van docenten”. Daarop ontsprong mij de opmerking: “excellente docenten zeuren blijkbaar niet…”

Een paar dagen geleden werd ik geattendeerd op dit stukje van een basisschool docente. ook mooi verwoord en vult veel van wat ik niet gezegd heb aan.

Over lighans

Berijder van Quest nummer 1.
Dit bericht werd geplaatst in blijmakers, de knor in mij en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een excellente docent zeurt niet….

  1. M zegt:

    Haha, ja, die stuurlui aan wal altijd🙂 Ik ben een aantal jaar geleden overgestapt van het voortgezet onderwijs naar het bedrijfsleven. Ik werk nu heus hard, maar mijn werkdagen zijn minder slopend en ik heb meer vrij (twintig echte vakantiedagen en daar bovenop ook nog eens tientallen vrije zondagen waarop ik als lerares aan het werk was). Toch werd ik toen gezien als klagende luiwammes en nu als hardwerkende Nederlander. Wie beide sectoren uit eigen ervaring kent weet hoe grappig en tegelijk treurig dat is.

  2. lighans zegt:

    Dank M, voor je reactie. Op Facebook en Twitter zijn meerdere reacties, maar die zien we hier helaas niet. Maar de strekking is ongeveer gelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s